Van de islamitische wereld naar Sovjet Armenië!

35-uitgelicht

Na 3 maanden islamitische landen rijden we Armenië binnen. Een soepele grensovergang, waarbij de auto weer niet wordt gecontroleerd. Het meeste tijd kost het vullen van onze watertank met de waterslang die we bij het checkpoint zien liggen en waarvan een militair meteen aangeeft dat we deze kunnen gebruiken.

Van de islamitische wereld naar de voormalig Sovjet Unie
Bij het binnen rijden van Armenië veranderen ook de kledingvoorschriften van de vrouwen. Het gaat van gesluierd en helemaal bedekt naar korte broekjes en veel te strakke truitjes. Een hele overgang waar zelfs wij na 3 maanden islamitische landen even aan moeten wennen. Ook Suus haar hoofddoek gaat in de kast en we rijden naar de eerste beste supermarkt om wijn en bier in te slaan. Jeetje wat smaakt dat eerste wijntje weer heerlijk!

Het is heel duidelijk dat we in een voormalig Sovjet land zijn. In de supermarkt is er meer wodka dan water beschikbaar en al tijdens onze eerste dagen zien we veel oude Russische voertuigen en gebouwen (vooral de bushokjes zijn heel typisch). Ook de overgang van ongelofelijke gastvrijheid in de islamitische landen naar de norse uitstraling van de mensen in Armenië is even schakelen, maar we zijn dan ook qua gastvrijheid wel erg verwend in Iran.

Glibberen door Borat land
We rijden over een bergroute naar Tatev. Een weg met meer gravel en af en toe een stukje asfalt. Zodra je van de hoofdwegen af gaat in Armenië zijn de wegen weer zoals we in Afrika gewend waren. We rijden door dopjes waar de tijd echt heeft stil gestaan. Er staan diverse verlate gebouwen, overal lopen varkens (die hadden we ook alweer een tijdje niet gezien) en het grijze regenachtige weer zorgt ervoor dat we het gevoel hebben dat we in de film van Borat zijn beland. In Tatev is het door de regen en het ontbreken van het asfalt 1 grote glijbaan geworden. We kamperen naast een restaurantje waar we door de eigenaar getrakteerd worden op heerlijke verse zalm en Ararat Cognac. Gelukkig klaart het de volgende dag op en hebben we een top uitzicht over het klooster.

Heerlijk relaxen met Nederlandse koffie en speculaas!
Na Tatev rijden we door de wijngaarden richting Gori waar we bij de heerlijke Bed en Breakfast met kampsite (de 3G’s) terecht komen van twee Nederlanders (Marty en Sandra). Ze blijken in de rozen te werken en komen uit de buurt van waar Suus is opgegroeid (wat is de wereld toch klein!) Het is er zo gezellig en relax dat we uiteindelijk een paar dagen blijven hangen. We worden ongelofelijk verwend met Nederlandse koffie, speculaas en kaas! En als we dan na een paar dagen weg willen rijden begeeft de volgende dag onze uitlaat het in de hoofdstad Jerevan, zodat we toch weer rechtsomkeer gaan om het in het Gori te laten maken. Terug op de camping blijken er ondertussen ook nog een Duits koppel te zijn die met een zelfde auto onderweg zijn naar Azië en we komen onderweg nog Spanjaarden tegen in een busje die we mee nemen naar de Kampsite. Kortom weer vertrekken op deze heerlijke en gezellig plek was een hele opgave!

Van Armenië naar de grens met Georgië 
Het groene landschap is een enorm contrast met de landen in het midden oosten en de dadels, perziken en watermeloenen worden vervangen door bramen, druiven, vijgen en walnoten. Heerlijk om elke keer de overvloed van de seizoensgroenten en fruit te ervaren, we zijn benieuwd wat we verder naar het noorden nog zullen tegen komen.

Na een kleine twee weken Armenië rijden we de weg door de bergen richting de grens met Georgië. Ook hier blijken grote stukken afvalt te ontbreken waardoor we er veel langer over doen dan we gedacht hadden. We eindigen in een dorpje waar we een mooi wild kampeerplekje vinden, maar waar we s ’nachts worden gewekt door het heen en weer lopen van muizen over het dak van de auto! We horen van veel mensen onderweg dat de natuur van Georgië nog groener en imposanter gaat zijn. Op naar Georgië!

 

Op en top natuur en cultuur in Iran

39

We vervolgen onze weg in Iran naar de bergen. Het skigebied van de Iraniërs. We staan op sommige wegen zelfs in de file zo druk is het. Een beetje zoals de snelweg op zwarte zaterdag in Frankrijk in de zomer. Er ligt uiteraard geen sneeuw meer in het skigebied (Alleen nog op het topje van de Damavand) maar iedereen wandelt en picknickt in het gebied voordat ze hun weg vervolgen naar de Kaspische zee. De zee was grauw, grijs, het water vervuild en het strand vol met zwerfhonden. Niet echt een aanrader, dus we blijven heerlijk in de bergen;-) We vinden een rustige plek midden op een berg waar we de volgende ochtend worden gewekt door de vele belletjes van een kudde geiten.

 

De twee gezichten van de Iraniërs
Het verkeer is in Iran echt gekkenwerk. Je zou denken dat we ondertussen al aardig wat gewend zijn na Afrika, maar toch rijden ze hier het slechts van alle landen waar we geweest zijn! Het verschil is volgens ons dat ze in Afrika trots zijn als ze een auto kunnen betalen en ondanks dat ze daar hun rijbewijs meestal kopen en geen verzekering hebben, doen ze toch hun best om hun auto niet in de prak te rijden. In Iran heeft bijna elke familie een auto en wordt je voortdurend afgesneden. Er lijkt een regel te zijn dat je alleen hoeft te kijken naar wat er voor je gebeurt, daar anticipeer je op. Alles was achter de auto gebeurt is het probleem voor de ander. Verder doen ze niet aan rijbanen, zebrapaden en richtingaanwijzers, kortom; chaos!

 

Het is voor ons onbegrijpelijk hoe deze rijstijl in contrast staat met de vriendelijkheid van de mensen. De mensen zijn zo lief, maar zodra ze in hun auto stappen veranderden ze in buitengewoon aso bestuurders. Het is ons dan ook snel duidelijk waarom je overal in Iran (hoe klein het dorp ook is) autozaakjes ziet. Overal zijn monteurs en overal kun je de auto laten maken. Onderweg kunnen we gelukkig een Iranees gezin helpen die pech hebben omdat hun brandstof slang is gesprongen. Onze gasslang blijkt de juiste maat te zijn dus knippen we een stuk af en kunnen ze 10 minuten later weer door.

 

De overweldigende vriendelijkheid
Het is ook het eerste land waar we nergens voor tol hoeven te betalen. Elke keer als we aan komen rijden, willen ze alleen maar weten waar we vandaag komen en krijgen we een vriendelijke ’Welcome to Iran’ glimlach met ‘You can go, no pay’. (Frankrijk; lees en leer;-)

Thee (chai) is voor de Iraniërs heel belangrijk en een sociale aangelegenheid. Je wordt dus ook voortdurend uitgenodigd voor thee. Op de markt, tijdens fotostops, onderweg. Ze hebben allemaal een kan met heet water, glazen en uiteraard heel veel suiker bij zich, maakt niet uit waar ze naar toe gaan. Als we langs de kant van de weg stoppen om de route te bekijken, komt er weer iemand naar ons toe die thee wil drinken. Zelf een chauffeur van een vrachtauto die we inhalen houdt zijn kopje thee uit het raam en roept ‘Chai Chai’.

 

Slapen in een klein dorpje bij mama op de grond
Op aanraden van veel mensen rijden we richting de Alamut Valley. Een bergachtig gebied met kleine dorpjes waar de groene graanvelden mooi afsteken tegen de gele bergen. Het is een super mooie tocht en als we ’s avonds een plekje hebben gevonden op de berg met een mooi uitzicht worden we nog geen 5 minuten later van de berg geplukt door een Iranees gezin. Volgens hen is het uitzicht vanaf hun dorpje echt veel mooier dus hier kunnen we niet verblijven. We proberen nog aan te geven dat we het echt geen probleem vinden om hier te overnachten, maar nee wordt niet geaccepteerd en dus rijden we 20 minuten later braaf achter ze aan dieper de vallei in. Het brede afvalt maakt plaats voor steeds kleinere en steilere gravel weggetjes dieper de bergen in. Zelfs onze GPS kent de weg niet meer, maar ze hebben niets teveel gezegd. Wow wat een plekje!

 

Het is een dorpje van niets en iedereen is dan ook verbaast als ze onze auto zien. Het stel blijkt in Teheran te wonen en ze waren op weg naar hun moeder voor een weekend op het platteland toen ze ons tegen kwamen. Hun moeder lijkt totaal niet verbaast dat er ineens twee mensen extra komen. We gaan nog even bij opa en oma langs die in het huis ernaast wonen en als het etenstijd is worden er gewoon twee borden extra neer gezet. Niemand spreekt echt Engels dus de rest van de avond zijn we aan het handgebaren, foto’s bekijken en proberen we met pen en papier elkaar verhalen te vertellen. We krijgen wat dekens en kussens (in Iran slapen ze bijna allemaal op de grond). Mama’s huis is groot genoeg voor ons allemaal.

 

Opzoek naar wild 
De volgende ochtend worden we om 6 uur gewekt. Ze willen ons de beren laten zien. Ali is gek op wild fotografie dus weet alle plekjes goed te vinden. We zien een hele mooie zonsopgang met uitzicht over de bergen en we Volgen de wildpaden van de beren. Inderdaad de paden liggen vol met verse berenpoep, maar zien die ochtend geen beer. We ontbijten met verse walnoten, schapenkaas en Iranees brood en verrekken rond de middag om verder te rijden door de vallei. Wat een vriendelijke mensen en bijzonder om de cultuur zo dichtbij te mogen ervaren.

 

Op weg naar Armenië
Na bijna 4 weken rond te zwerven in Iran moeten we toch echt richting een grens aangezien ons visum verloopt. We besluiten naar de grens met Armenië te gaan om via Georgië Turkije in te rijden. We hebben begrepen dat dit hele mooie landen zijn en zo blijven we ook een beetje weg uit het risicogebied in Turkije. Het geeft ons de mogelijkheid om Tabriz nog te bezoeken. Een stad in het noorden van Iran waar de oudste bazaar van het land is. Suus gaat helemaal los met haar camera bij alle tapijt shops en andere winkeltjes. Ook hier merk je weer dat er nog maar weinig toeristen naar dit land komen. Iedereen vind het fantastisch om op de foto te gaan. Vol trots poseren ze en worden we uiteraard weer uitgenodigd voor Chai;-) We gaan dit nog missen als we straks de grens over gaan. In Tabriz staan we op een gratis publiekelijke camping waar we voor het eerst in Iran ook andere overlanders tegenkomen. Fietsers, motorijders en andere auto’s. We sluiten Iran af met veel gezelligheid en vertrekken op onze laatste dag van het visum dan toch echt richting Armenië.

Camping Life en op bezoek bij de politie in Iran

3-zoutvlaktes-copy

We zijn de afgelopen tijd slecht bereikbaar geweest, want helaas zijn in Iran alle blogs, facebook en andere websites waar meningen worden gedeeld geblokkeerd. Uiteraard zijn er manieren om daar omheen te komen, maar met het slechte internet dat we op de meeste plekken hebben gehad was het bijwerken van de website redelijk kansloos.

 

Een nieuwe wereld 

We hebben ons de afgelopen vier weken weer in een hele ander wereld begeven. Een wereld waarin de Moskeeën versiert zijn met super mooie mozaïeken, de mensen ongelofelijk lief en nieuwsgierig zijn en waar we de borden niet kunnen lezen, omdat ze hun eigen karakters hebben (Farsi). Ook de auto’s zijn anders. Er rijden hier overal Saipa’s (wordt gemaakt in Iran en is waarschijnlijk net zo sterk als de Chinese kwaliteit;-) Er is echt geen enkele Toyota te vinden;-(

 

De kinderen zijn heel nieuwsgierige en komen uiteraard naar de auto. Het gaat hier iets anders dan in Afrika. Ze staan niet met hun hand omhoog ‘Give me money’, maar met een bordje met roomsoesjes voor ons voor onderweg. Ja we zijn soms met stomheid geslagen en moeten duidelijk nog even wennen aan de overgang en aan deze gastvriendelijkheid.

 

Terug in de tijd

Het is ook net of we teruggaan in de tijd. Misschien wel zoals het bij ons ging in de jaren 60. Families met zijn allen opgepropt in kleine auto’s voor een vakantie in eigen land. Hun hele hebben en houden op het dak van de Saipa. Geen stoelen of tafels mee, maar een kleedje om te kunnen picknicken en een tent waar s ‘avonds de hele familie in slaapt. De Iraniërs picknicken en slapen overal; langs de weg, onder het verkeersbord, langs een beekje, op de vluchtstrook, op parkeerhavens en in parken. Het is nog vakantie periode als wij door Iran reizen dus we hebben regelmatig dat we de volgende ochtend wakker worden en we ingebouwd zijn door de tenten.

 

Camping life in Iran

Veel van de parken in steden zijn net zoals voor de Iraniërs ook voor ons ook een ideale manier om te verblijven. Het is beveiligd, er is water en er zijn toiletten, er zijn vaak heeeeeel veel andere mensen en het is gratis! Iedereen vindt de auto en vooral de tent heel interessant, dus het is een komen en gaan van mensen die een praatje komen maken, hun Engels willen oefenen en met ons en de auto op de foto willen. Ze komen ons regelmatig eten brengen en nodigen ons om bij familie te verblijven in andere steden. het zijn ongelofelijk gastvriendelijke mensen en dus komt het regelmatig voor dat we niet eens de tijd krijgen om ons eigen eten te maken, maar dat vanuit alle kanten mensen met eten aan komen; BBQ spiesjes, brood, watermeloen, zoetigheden, thee met dadels enz. In 1 van de parken worden we al om 7 uur gewekt door de beveiliger die vers brood voor ons heeft gehaald.

 

Wild kamperen en op de thee bij de imker

Ongelofelijk bijzonder, maar uiteraard is het soms ook fijn om even niemand om je heen met een beetje privacy, zodat ook de hoofddoek eens af kan (en niet pas in de tent;-) we een heerlijk douche kunnen nemen of gewoon een boek te kunnen lezen, zonder dat we steeds op de foto worden gezet. Tussen de steden zijn er genoeg plekken te vinden. In de bergen, op een verlate weg, in een vallei. ’s Avonds koelt het al enorm af, dus we hebben onze nieuwe slaapkamer binnen in de auto al regelmatig gebruikt!

 

We passeren bergen met mooie uitzichten en komen weer op bijzondere plekken. Zo denken we op een avond een verlate plekje gevonden te hebben, komt er de volgende dag een auto aan rijden die naar en tentje niet ver van ons vandaag gaat. Zijn vader woont er en is imker. Aha dat verklaarde alle bijen en wespen in de buurt van ons kamp;-) Uiteraard worden we uitgenodigd voor thee in zijn hutje en krijgen we voor de veiligheid de bijenpakken aan om van de auto naar het hutje te lopen. Met een pot vol honing gaan we weer op pad.

 

Op bezoek bij de Iranese politie

We hebben inmiddels ook geleerd dat je niet zomaar elk paadje in Iran in kunt rijden. We dachten een mooi 4×4 pad in te rijden op een berg met mooie uitzichten en waarschijnlijk ergens een mooie wild kampeer plek. Helaas stond boven aan de berg een complex waarvan we het doel niet helemaal konden plaatsten, maar we vrij zeker waren dat het niet handig zou zijn er in de buurt te kamperen. Toen we besloten terug te gaan en de snelweg weer opreden zagen we al vrij snel een politie met een stop bordje. ‘Dat is vast voor de vrachtauto die naast ons rijdt’ dachten we nog. Maar op het moment dat we door rijden zie we ze als een gek naar de auto rennen en ons met volle snelheid achterna rijden. Oeps;-)

 

Uiteraard stoppen we meteen, maar ze spreken geen woord Engels. Niet gecharmeerd van het feit dat we door zijn gereden wordt het rijbewijs van Roel in beslag genomen en moeten we ze volgen naar het politiebureau. Daar wordt met behulp van een Iraniër die uit het dorp wordt gehaald en Engels spreekt, duidelijk dat we een militaire zone in zijn gereden. Ze willen alle foto’s zien die we daar gemaakt hebben, maar deleten gelukkig niets. Ons verhaal geloven ze na, wat vriendelijke lachen, sorry, sorry, we zijn maar toeristen geen spionnen en gelukkig mogen we vrij snel weer gaan. Voor ons dus geen verlate weggetjes meer met vage borden in het Farsi;-)

 

Veilheid in Iran

Als je aan mensen vertelt dat je naar Iran gaat is de veiligheid vaak het eerste waar men zich zorgen over maakt. We kunnen iedereen verzekeren. Het is echt heel anders dan de media doen overkomen. Voor ons voelt dit land (samen met de emiraten en Oman) als 1 van de meest veilige landen waar we geweest zijn. Ja, ze hebben wat buurlanden waar het niet echt lekker mee gaat, dus we hebben ook wel militaire posten gezien. Sommige waarbij tanks met kanonnen gericht zijn op Afghanistan en Irak. We zien ook de nodige checkpoints van de security police, en verder vooral de onschuldige snelheidscamera’s van de verkeer politie en in de steden de zedenpolitie die toezicht houd op het dragen van de hoofddoek.

 

Oude steden, bazaars en bijzondere moskeeën

Onze route vanuit Bandar Abbas in het zuiden, brengt ons langs oude steden in Iran. We blijven ons steeds weer verbazen over de mooie moskeeën. We dwalen rond op de bazaars (overdekte markten) en in oude dorpjes die zijn opgebouwd uit modder. We rijden door de bergen en zien boomgaarden vol met granaatappels, perziken en meloenen. Haha we hebben nog nooit zoveel watermeloen shakes gemaakt in ons leven. We komen langs zoutplateau’s en eindigen in de hoofdstad Teheran waar we grote moeite hebben om een kampeerplek te vinden. Volgens de lokals zouden de parken niet veilig zijn en de hotels die we vinden zijn erg duur. Gelukkig komen we tijdens 1 van de tochtjes naar de paleizen en musea Gerard tegen. Een Nederlander die 2 maanden door Iran reist en in een leuk hotel verblijft midden in de stad, met privé parkeerplaatsen waarop we mogen kamperen! In Teheran komen we langs de voormalige Amerikaanse ambassade waar tegenwoordig vele anti-Amerika leuzen en teksten op staan.

 

Het is heel gezellig om een aantal dagen in Teheran te verblijven de stad te verkennen en in te slaan voor het tweede deel door Iran richting Damavand; de hoogste berg van Iran en de Amalut vallei; een groen gebied vol met mooie uitzichten en kleine dorpjes.

 

Bikkelen en genieten in een hemels huis

7-dubai-by-night

Na het uitzwaaien van Ellen en Frank is het voor ons tijd om aan de slag te gaan met onze favoriete bezigheid (not); Visa aanvragen;-) Van Abu Dhabi naar Dubai, weer terug naar Dubai, dan weer wachten, na een week weer terug komen enz… Gelukkig heeft de ambassade onze paspoorten niet nodig dus besluiten we terug te gaan naar Oman, waar we in het huis van Roderick en Carlijn mogen verblijven.

 

Heerlijk genieten in een hemels huis

Carlijn en Roderick wonen al 3 jaar in Sohar en zijn op het moment in Nederland. Roderick hebben we gelukkig nog gezien voordat we met Frank en Ellen hadden afgesproken, maar Carlijn lopen we helaas mis doordat we een stuk later in het midden oosten zijn dan we in eerste instantie gedacht hadden. We hebben het kamperen in de emiraten echt geprobeerd, maar we moeten toch concluderen dat het in de zomer niet te doen is in een tent. 48 graden met een luchtvochtigheid van 80% waarbij ook s ’nachts de wind nog gaat liggen is echt zonder te overdrijven ‘Sauna sleeping’! Wij dachten nog, het zal wel mee vallen, nee dus. Toekomstige overlanders; plan niet een trip in de zomer in het midden oosten!!

 

Het huis is hemels vergeleken met onze tent;-) Er is namelijk AIRCO;-) haha nooit gedacht dat een mens daar zo blij van kan worden! Even lekker wat wasjes in de wasmachine i.p.v met de hand. Jaja de eerste wasmachine na 8 maanden!! We besluiten de tijd (en de mogelijkheid om alle spullen ergens binnen te kunnen leggen) meteen nuttig te besteden en gaan aan de slag met de binnenkant van de auto. Tijdens de trip hebben we al een aantal keer kleine aanpassingen gedaan, zodat we ook binnen konden slapen in geval van koud of noodweer, maar het was het toch nog steeds net niet. Om het echt goed te doen, moet alles op dezelfde hoogte. De koelkast dus permanent op de vloer, de hoge kastjes eruit en andere kasten even hoog als de rest, zodat je er makkelijk matjes op kunt leggen. Ons steven; binnen een minuut binnen kunnen slapen en niet alsnog in de onweer, wind regen of kou een uur bezig zijn om alles om te bouwen.

 

De metamorfose van onze slaapkamer

Zo gezegd zo gedaan en na het denk werk zijn we de volgende 4 dagen aan de slag gegaan. Slopen van de huidige kastjes (sorry Raf en Leen), op pad voor nieuw hout, het hout bij de Indiërs laten zagen voor een paar euro, thuis aan de slag met het inbouwen van nieuwe kasten. De boel weer opgefrist met een likje verf. Nooit gedacht dat het zo moeilijk zou zijn om geen zweet druppels op nieuwe verf te laten vallen;-) De uitdagingen van bikkelen in de warme temperaturen, maar we zijn super blij met het resultaat en dat we hierin hebben doorgepakt. We hadden dit nooit gedaan als we niet aan het einde van de dag onder een heerlijke douche konden springen en af konden koelen in een fijn huis! Ro en Car nogmaals bedankt voor jullie gastvrijheid, we hebben super genoten van jullie fijne plekje!!

 

Gastvrijheid in Oman en de Emiraten

De gastvrijheid hebben we ook in de Emiraten en Oman weer op diverse plekken ervaren. Regelmatig stoppen mensen bij het stoplicht of openen ze hun raampje om te zwaaien, ons te verwelkomen en te vragen of we hulp nodig hebben. Tijdens het hout halen komt een Omani voor ons rijden, druk gebarend dat we naar de kant moeten. Na een praatje nodigt hij ons uit voor lunch bij zijn familie. Niet veel later zitten we aan de verse dadels en een heerlijke vis curry, traditionele thee met zoete lekkernijen en uiteraard is de hele familie opgetrommeld.

 

Thee en dadels krijgen we op veel plekken aangeboden. Ook bij het halen van verf wordt er eerst thee voor ons gehaald en in Muscat vinden we een briefje onder de voorruit van een Omani die wil helpen. In de emiraten is het precies hetzelfde en komt de pompbediende een koude Cola brengen met ‘welcome tot the emirates’. Tijdens het kamperen op het strand komen 3 jongens om 11 uur s ‘avonds aanrijden met een tasje met blikjes drinken en water. Wat zijn er toch super lieve mensen. Misschien heeft het ook iets te maken met het feit dat we geen Airco in onze auto hebben en elke keer als dat ter sprake komt zien we de kortsluiting in hun ogen. ‘No AC? How do you survive?’

 

Met de ferry naar Iran

Na de warmte van Sudan, Saoedi, Oman en de emiraten zijn we zelf ook wel klaar met de hitte en kijken we uit naar Iran dat toch iets hoger ligt en daarom aangenamer zal zijn. De vrijheid en totale veiligheid die we in Oman en de emiraten hebben ervaren zullen we wel missen. We hebben over Iran vergelijkbare verhalen gehoord, maar het is natuurlijk toch anders dan Oman. Suus moet bijvoorbeeld overal een hoofdoek dragen, benen en armen bedekt. Broek mag wel, maar er moet een lang shirt over zodat je billen niet zichtbaar zijn en Roel kan niet in korte broek. Wel een prachtig land met mooie natuur en hele bijzondere moskeeën. We zijn dus super benieuwd!

 

De ferry oversteek gaat dit keer een stuk soepeler dan de vorige. In Dubai is het vooral wachten. We melden ons om 11 uur s ’morgens, maar vertrekken uiteindelijk pas om 9 uur ’s avonds. De volgende ochtend in Iran lopen we 4,5 uur heen en weer tussen de haven en de kantoortjes en na 8 kantoortjes en vele stempels verder zijn we al herenigd met de auto. Ons avontuur in Iran kan beginnen!

 

Oman.. Oh man!

uitgelicht

Een gastblog, geschreven door Frank en Ellen.

Tien dagen in de bandensporen van Roel en Suus.

Bepakt met zware backpack tassen inclusief tent, matjes, allerlei soorten tentharingen en natuurlijk stroopwafels en koffie landden wij donderdagavond 21 juli 2016 in het snikhete Muscat. Om 22:00 uur was de temperatuur nog 39 graden! Oh man!

Tot het laatst was het afwachten of wij samen met ‘de Overlanders’ de roadtrip door Oman konden gaan maken. We hadden al een hele wensenlijst opgesteld; duiken in al shifah, naar de shinkhole bij Bimham, hopelijk in levende lijve zeeschildpadden zien bij Ras al Jinz, door de zandduinen in de Wahiba Sands, tracks rijden in de bergen bij Nizwa, etc.

Zaterdagmorgen om 10 uur hadden wij afgesproken op de parkeerplaats bij de autoverhuur waar wij onze 4wd Toyota landcruiser op konden halen. We hadden nog het Schrijver kwartiertje dus konden wij nog wel even tanken. Tijdens het tanken zagen wij Roel en Suus al langs rijden. Wij weer naar de parking waar we dan eindelijk Roel en Suus weer zagen.

Gelijk werd er koers gezet naar het duikresort waar Suus, Ellen en Frank die middag gingen duiken. Achteraf begrepen wij ook waarom ze aangegeven hadden dat je beter in de ochtend kon duiken. De zee was ruig, hoge golven en een behoorlijke stroming. De maag van Ellen was daar nog niet helemaal tegen bestand. Twee mooie duiken, de eerste ging naar een wrak van een oud marineschip op 18 meter diepte, op het einde nog een mooie rog die boven ons langs vloog. De tweede duik naar het koraal. Helaas, zat hier de Lionsfish ook al in dit gebied! Maar des al niet te min een mooie duik tussen alle mooie kleuren.

 

Camping life 

Wildkamperen in Oman is toegestaan en daar hebben we alle avonden dankbaar gebruik van gemaakt. Onze verstopte biertjes (in Oman is het illegaal om te drinken, maar wij hadden toch geluk met een geheime voorraad Grolsch, thanks Ro!) gaven toch dat extra vakantie gevoel op de verlaten stranden en in de ruige bergen. De eerste avond direct op het strand (nadat wij ons kamp in het donker opgemaakt hadden) maar zo’n koude rakker los getrokken..mmmm.

De volgende ochtend nog wel even moeten graven gezien de auto van Roel en Suus vast zat, ondanks dat Suus de avond ervoor nog zei voor de duinen is het ook mooi…maarja de mannen wilden perse op het strand staan. Het is mooi om te zien hoe Roel en Suus al op elkaar ingespeeld zijn. Suus zet ’s ochtends het water op en als de fluitketel fluit betekend het dat Roel eruit moet om koffie te zetten.

 

Afkoelen in wadies en oog in oog met nestelende schildpadden 

Eveneens mooi was Wadi Shab, na een doorwading met de tassen op onze hoofden en een hike van ongeveer 45 minuten tussen de hoge bergen door moesten we het laatste stuk zwemmend afleggen. Door een nauwe spleet in de rotsen, met helderblauw water kwamen wij zwemmend bij een waterval. Het leek net een subtropische zwemparadijs, maar dan gewoon in de natuur echt! Oh man! De avond bij Ras al Jinz bezorgde ons kippenvel, doordat we de grote zeeschildpadden aan land zagen komen in het licht van de maan. Uren zaten wij op het strand te kijken hoe deze dieren hun gaten groeven om vervolgens hun eieren in te leggen. Je beseft dan weer hoe uniek onze natuur is!

 

We zijn verrast door het land Oman.

Je leest vooraf de reisgidsen over de cultuur, het geloof, de positie van de vrouw, waardoor je toch een vooroordeel hebt. Je vormt een mening over iets waar je eigenlijk nog geen mening over kunt formuleren. En nu achteraf vinden wij ook dat onze mening bijstelt moet worden.

Oman is een veilig gastvrij land, waar de respect onderling groot is en je als toerist niet ‘belaagt’ wordt. Een land waar je (nog) niet hoeft te betalen voor toeristische attracties en waar vrouwen zeker in bepaalde opzichten een ‘mindere’ positie hebben. Je ziet en merkt echter dat vrouwen gebruik maken van de mogelijkheden om zich vrij te voelen. En ook Suus en Ellen kregen met een knipoog veel gedaan bij de lokale mannen. Zo werd o.a. de waterzak voor ze gevuld door een watertankwagen.

 

Vast in het zand, elkaar kwijt en geen bereik

Het mooie aan samen reizen is dat je ook samen plannen maakt! Het is mooi om aan Roel en Suus te zien dat ze elkaar vertrouwen en respecteren gezien ze op elkaar zijn aangewezen tijdens dit avontuur. Wie Roel en Suus een beetje kennen weten dat ze alle twee een sterke eigen mening hebben. En juist daardoor de juiste keuzes maken op hun reis.

Tijdens deze trip dachten wij ons goed voorbereid hebben, zoals ons idee om 185 kilometer dwars door de woestijn te gaan rijden. Genoeg brandstof, check! Genoeg water, check! Genoeg eten, check! En dan blijkt dat de track die op de kaart staat niet zo verhard te zijn als gedacht. Binnen 18 kilometer zaten we compleet vast; de huurauto had geen schop, geen rijplaten, geen bereik meer met mobiel en geen plek waar de andere auto kon stoppen om elkaar te helpen. We waren elkaar kwijt en dan komt het aan op ‘survival skills’. Dat noemen wij nou avontuur! Oh Man!

Na een beraad bij het kampvuur ’s avonds besloten om de volgende dag hetzelfde pad terug te rijden en via een andere weg alsnog de woestijn in te gaan! En wat was het daar gaaf; rood gekleurde hoge zandduinen waar we natuurlijk met de auto een beetje moesten spelen!

 

Nieuwsgierige blikken onderweg

Dat Roel en Suus met iets unieks bezig zijn is mooi om te zien; locals stoppen als ze de auto voorbij zien komen. Als wij weer achteraan reden zag je de nekken langs de weg draaien, ‘huh, dat kenteken kennen we niet’. Zoals het moment dat we de woestijn uitkomen en onze waterzak en tank aan het vullen zijn. Een man met zijn vrouwen komen aanrijden en vragen waar ze vandaan komen. Zo wordt het verhaal verteld en de man vraagt of we niet bij hen op de koffie willen komen. Helaas was dat weer de woestijn in die we net uitkwamen. Maar het geeft wel aan dat de mensen hen zien als avonturiers en graag hun verhaal horen.

Na nog mooie routes door de bergen gereden te hebben, waar Suus ongeveer om de bocht een foto wilde maken van het adembenemende landschap reden we weer richting de kust. Daar op het strand het kamp opgemaakt en onze laatste overheerlijke koude biertjes genuttigd. Het was een hele mooie ervaring en met name om ook een kijkje in de wereld te krijgen van een overlander (al was Oman ongeveer het makkelijkste land tot nu toe). Zoals onze taxichauffeur op de laatste dag bij het afscheidt van Roel en Suus zei;” ohhh shit you’re crazy, whoow shit what you are doing that it’s my biggest dream, you’re amazing!!’ En zo is het, niet iedereen zou zo’n mooie reis maken, maar jullie wel and it’s amazing!!

Wij hebben er maar een week aan deel mogen nemen, maar oh man wat zijn wij jaloers geworden! Heel veel succes nog met de rest van jullie reis en heel veel plezier!!

Liefs Frank & Ellen

Goodbye Africa, hello Middle East!

35 er kunnen meer dan 40.000 mensen in

Het moment is daar! Na ruim 7 maanden rond touren door Afrika gaan we dan toch echt de oversteek maken naar het Midden Oosten. Met een ferry ticket op zak komen we aan in Port Sudan (de haven van Sudan) waar de volgende dag de ferry naar Jeddah in Saoedi vertrekt.

Het blijft Afrika tot de laatste minuut. We krijgen in de haven te horen dat het ticket nog bevestigd moet worden. Uiteraard wil iedereen dit voor teveel geld regelen en krijgen we wisselende verhalen over wanneer dit moet gebeuren. Het ticket office is nergens te vinden dus vragen we het na bij onze contact persoon in Khartoum die het ticket heeft geregeld. Er wordt meteen een vriend van een vriend van een vriend ingeschakeld om ons te helpen. Relax zou je denken, hij spreekt alleen geen Engels dus we hebben geen idee wat er gaande is of waar we aan toe zijn. Onze tickets verdwijnen samen met ons contact persoon dus besluiten we het los te laten en proberen we te vertrouwen op wat komen gaat… We hebben inmiddels geleerd dat het meestal wel goed komt;-)

 

Wachten, wachten en nog langer wachten

We worden naar een aftands hotel gebracht en er wordt toestemming gevraagd bij de politie, zodat we voor de deur mogen slapen. Uiteraard hebben we veel bekijks, die rare blanke die in de auto slapen, dat wil iedereen wel even zien. Zelfs de politie komt na het telefoontje voor toestemming even kijken. We krijgen thee aangeboden en de hele nacht is het een wir war van mensen die komen en gaan voor de ferry naar Saoedi. Roel is intussen geïntegreerd in het deel van de mannen en Suus krijgt les over het dragen van de hoofddoek bij de vrouwen. Het duurt de rest van de middag, avond en de volgende ochtend voordat we uiteindelijk een bevestiging krijgen, maar dan komen de instapkaarten voor de Ferry! Jaaaa we zijn eindelijk een stapje dichterbij. Op naar het haventrein!

 

Grensperikelen en dus net op tijd voor de ferry

De ferry vertrekt die dag ergens tussen 7 en 9 uur s ‘avonds en dus melden we ons rond 1 uur ’s middags in de haven voor de eerste formaliteiten. Zeeën van tijd zou je denken. Nou we waren de laatste auto die op de boot ging om half 9 ’s avonds en 20 minuten daarna vertrok de ferry op weg naar Saoedi!

Het is werkelijke ongelofelijk hoe bureaucratisch Sudan is. Stempel hier, loket daar, nog weer een stempel, dan weer een andere kleur stempel. 4 stempels, 3 formulieren en wat kopietjes later hebben we dan eindelijk een exit stempel in het paspoort! Nu de auto nog;-) Zonder hulp van een fixer, die precies weet waar je moet zijn, de taal spreekt en zo af en toe voor kan dringen in de eindeloos lange rijen omdat hij de mensen kent, is dit echt een kansloze missie. Advies; probeer dit niet zelf!! Met fixer heeft dit hele proces ons bijna 6 uur gekost. Zonder fixer kun je denk ik een dag eerder beginnen en je tent openklappen in de haven;-) Voor wie alle stappen wil weten of het toch zelf wil proberen, bekijk de post; Practical info ferry Port Sudan to Saoedi.

 

Op de boot naar Saoedi

6 uur later zijn we eindelijk klaar om de ferry op te gaan. Wij zijn uit gestempeld, de auto is uit gestempeld. Nu nog de auto op de boot! Hiervoor moeten we het carnet (paspoort van de auto), de autosleutels en het ferry ticket van de auto bij de haven jongen achter laten. Haha dat is voor ons uiteraard een absolute NO GO en dus een felle discussie. Voor het eerst zie ik Roel ontploffen als de haven jongen een nieuwe pagina uit het carnet scheurt omdat hij denkt dat het een ferry ticket is! Na een stevige woorden wisseling en de charme van Suus bij de Egyptisch bootcrew krijgen we het voor elkaar dat Roel de auto op slot mag doen en de autosleutels bij hem mag houden. Op de boot regelen we een cabin en zien we het Afrikaanse land langzaam aan de horizon verdwijnen.

 

Welkom in Saoedi

Een kleine 12 uur later zien we land aan de horizon, de haven van Saoedi komt steeds dichter bij. Om Half 11 ’s morgens komen we aan in de haven van Jeddah. Half 1 zijn we eindelijk van de boot. We worden op de boot nog tegen gehouden voor een check van ons gele boekje en helaas moet Roel hier echt de sleutel van de auto af geven en krijgen we het niet voor elkaar om hem er zelf af te rijden. We verwachten dat het hier beter is geregeld dus vooruit dan maar. Dan is het wachten, wachten en weer een hele procedure aan stempels en formulieren invullen (helaas ook hier bureaucratie). We krijgen uiteindelijk 4,5 uur later onze auto terug uit de douane! Vraag niet hoe!

De daktent ligt half open, het slot van de reserveband is opengebroken, de spullen bij de voorstoelen zijn volledig overhoop gehaald en de ruitenwisser plus het mechanisme is afgebroken. Gelukkig hadden we ons hek erin gezet met het extra slot achterin en alle waardevolle spullen achter het hek geplaatst, dus konden ze bij de douane niet verder dan de voorstoelen! Bij het invouwen van de tent komen we erachter dat de tentstokken verdwenen zijn. Redelijk essentieel als het je huis is! Het duurt nog eens ruim 2 uur voordat we de douane beambte weten te overtuigen dat we echt niet weg gaan zonder de stokken. En dan worden ze gelukkig toch bij de douane gevonden. Om 7 uur s ‘avonds rijden we eindelijk de haven uit. Dag 1 van ons 3 daagse transit visum en we hebben nog geen kilometer gereden!

 

De indrukken van Saoedi

De eerste nacht besluiten we in een hotel in Jeddah te overnachten, zodat we vol energie de lange tocht kunnen maken. Onbegonnen missie dachten we, maar tijdens het eten van een burger (natuurlijk in het afgezonderde family section waar ook vrouwen naar binnen mogen) zagen we aan de overkant van de straat een gebouw wat op een hotel leek. Alles staat alleen in het Arabisch aangegeven maar gelukkig spraken ze binnen een paar woorden Engels en bleek het inderdaad een hotel te zijn: Top kamers voor een prima prijs. Een Arabier met zijn Mercedes S-klasse parkeert zijn auto ook net voor de deur en bekijkt vol bewondering onze auto. Hij complimenteert Roel met de manier waarop Suus gekleed is (lees; totaal in het zwart, abaya, hoofdoek, zwarte sokken en dat in 50 graden!!) en gooit een pak geld bij de receptie op tafel met de mededeling dat ze moeten zorgen dat we te eten krijgen. Haha welkom in Saoedi!

De volgende twee dagen rijden we door de hitte de 1500 kilometer naar de grens met de emiraten. Het landschap veranderd van bergen naar woestijn en met onze auto zonder Airco en Suus volledig gekleed in Abaya, hoofddoek en sokken is dat aardig bikkelen. Zelfs onze auto heeft het zwaar als hij in 50 graden ook nog berg op moet! Het is meteen een groot contrast met Afrika. De luxe, het perfecte asfalt, grote supermarkten, eettentjes. Overal is een single section (alleen voor mannen) en een familie section (ook voor vrouwen) en alles gaat 5x per dag dicht tijdens het gebed. De tweede nacht vinden we in het donker op coördinaten die we van vrienden hebben gekregen een super mooie wild kampeer plek. De volgende ochtend blijkt dat we over de vuilnisbelt zijn gereden om er te komen;-)

 

En dan nog de Emiraten in….

Om 5 uur ’s middags op de laatste dag van ons transit visum halen we de grens met de emiraten. Het eerste land waar we geen visum voor nodig hebben. Hier zijn we dus zo doorheen denken we. Weer loopt alles anders dan gedacht;-) Saoedi uit was geen probleem. Binnen een half uurtje rijden we de gigantische hekwerken met prikkeldraad voorbij, op weg naar de grenspost van de Emiraten. Wat een verschil met de grensposten in Afrika, waar een slagboom op de weg een landgrens aan geeft. Hier zien we kilometers lange hekwerken tussen de landen. Geen schijn van kans om hier even naar binnen te lopen of per ongeluk de grens over te zijn zonder dat dat de bedoeling was, wat in Afrika nog wel eens gebeurde😉

 

‘Come by plane next time, much easier’

Bij de grens van de Emiraten vragen ze meteen naar ons werk permit voor Saoedi. Euuuhhh die hebben we niet. ‘We hebben een transit visum en komen uit Sudan’. ‘Oke werkpermit voor Sudan dan?’ ‘Eeuuhh, die ook niet we komen uit Kaapstad rijden, we zijn op vakantie…..’Dat zorgt voor kortsluiting. Druk wordt er door ons paspoort gebladerd en samen met zijn collega verdwijnen de twee Arabieren naar boven om met hun baas te overleggen. Af en toe komen ze naar beneden met vragen en dan verdwijnen ze weer naar boven. We krijgen zelfs interviews in aparte kamertjes met de hoogste baas in rang om uitleg te geven over onze reis. Ze begrijpen er niets van. ‘Afrika ga je heen om te helpen, niet om te reizen’. ‘Waarom ga je niet naar mooie landen zoals Malaysia?’ We krijgen nog meer vragen op ons afgevuurd en het is duidelijk dat ze geen idee hebben wat ze met ons aan moeten. Voor ons is het duidelijk dat hier niet veel mensen langs komen die hetzelfde doen als wij. Gelukkig krijgen we na 3,5 eindelijk een stempel met de mededeling. ‘Better take the plane next time, much easier’.

Nadat de auto gelukkig redelijk soepel door de douane komt, rijden we eindelijk om half 11 ’s avonds de Emiraten binnen. We vinden net buiten Abu Dhabi een kampeer plek aan het strand en hebben onze eerste duik in de Perzische Golf! Op naar Abu Dhabi, Dubai en Oman!

 

 

 

Daar zijn we dan; Sudan!

Wat een contrast met de voorgaande landen waar we doorheen gereden zijn! Het belangrijkste verschil; er zijn veeeel minder mensen en ze laten je met rust!! We hebben weer kunnen wildkamperen en de volgende ochtend kwamen er herders voorbij met hun kudde, maar die kwamen niet meteen naar de auto rennen. Ze zwaaien, groeten, maar lieten ons volledig met rust! Haha we stonden al in de start modus om alles dicht te doen, maar totaal niet nodig. Wat een verschil met de rest van Afrika!

Visum rompslomp 

We rijden direct naar Khartoem de hoofdstad want hebben een twee weken transit visum en door het einde van de Ramadan hebben we geen idee hoelang het gaat duren voordat we een visum voor Saoedi kunnen aanvragen. Voor ons een essentieel visum die nodig is om onze weg te vervolgen. Helaas is dit een moeilijk visum om te krijgen, helemaal voor een vrouw, dus gaan we vol goede moed naar de ambassade. Bij de eerste poging komen we niet eens binnen, de tweede poging komen we binnen, maar vertellen ze ons dat het minstens 2 maanden gaat duren. Poging 3 toch maar via een agent aan de overkant van de straat. Helaas is er vanwege het einde van de Ramadan een vakantie van 5 dagen dus kunnen we het pas een week later weer proberen.

De bureaucratie van Sudan

Yep dit was een probleem, aangezien we maar twee weken in het land mochten zijn. Direct door naar de immigratie om te kijken of we ons visum konden verlengen. We begrepen van iedereen dat dit een kansloze missie was, maar we hadden weinig keuze dus toch maar proberen. Haha daar hebben we kennis gemaakt maar het meest bureaucratische land dat we tot nu toe hebben gezien. (ja nog erger dan Europa).

Voor de verlening van een week zijn we bij 14 verschillende loketten geweest en moesten we een Sudanees hebben die garant wilde staan voor ons verblijf. Gelukkig was de eerste Sudanees die Suus aansprak meteen super hulpvaardig. Hij gaf zo zijn id kaart af, heeft ter plekke een brief in het Arabisch geschreven en is mee gegaan naar 6 van de 14 loketten om aan te geven dat hij inderdaad voor ons garant stond. 4,5 uur later kregen we een bon met het nieuws dat we de volgende dag terug moesten komen. Uiteraard lagen de volgende dag onze paspoorten nog op dezelfde plek als we ze hadden achter gelaten en was onze hulp om druk uit te voeren natuurlijk weg. Gelukkig herkende een hulpvaardig man achter 1 van de loketten ons en met een beetje kletsen over voetbal, de 3 Arabische woorden die ik inmiddels geleerd had en de baard van Roel waren binnen een uurtje onze paspoorten toch klaar. Yes eerste probleem opgelost!

De piramides van Sudan

In de dagen dat we moesten wachten hebben we een rondje in het noorden van Sudan gereden. Eerst naar de Piramides van Meroe. Wow vooral door de ligging is heel indrukwekkend. Er is geen enkele toerist in Sudan dus je loopt rond in de woestijn tussen alle piramides en er is helemaal niemand. S’avonds net achter een zand duin ons tentje uitgeklapt, nog Serval achtige katten gezien en de volgende ochtend heerlijk wakker worden met onze eigen douche. Wow wat een top plek!

De gastvrijheid van Sudan

Na nog een aantal plaatsen met piramides die iets minder overweldigend waren, besloten we terug te keren naar Khartoem om daar nog wat tijd te hebben om dingen uit te zoeken. Door de woestijn rijden in 50 graden met een auto zonder airco doe je toch niet helemaal voor je lol. Onderweg maken we kennis met de gastvrijheid van de mensen in Sudan. De ramadan is inmiddels afgelopen en overal worden we uitgenodigd om te eten. In een dorpje op weg naar de Nijl wordt Roel uitgenodigd bij de mannen en Suus bij de vrouwen en kinderen. Iedereen komt kijken en hoewel natuurlijk niemand Engels spreekt komen we met handen en voeten toch een heel eind. We krijgen een soort bruinen drap en bruin water in een beker. Na een paar slokken vraag ik toch voorzichtig wat voor soep het is en wijzen ze naar de Nijl. Haha de rest hebben we maar laten staan.

Ook bij politie checks worden we uitgenodigd, bij het bezoeken van de Pyramides. In het hostel in Khartoem is het bijna onmogelijk om zelf te koken, omdat de kok van het voetbal team er alles aan doet om te zorgen dat wij ook genoeg te eten krijgen. We hebben al veel vriendelijke mensen ervaren in Afrika, maar de mensen in Sudan zijn toch wel het meest gastvrij.

Het moment van de waarheid

Terug in Khartoem leveren we alle papieren in bij de agent en krijgen we na een dag een telefoontje dat het visum voor Saoedi voor ons klaar ligt. We hebben beide een visum gekregen!!! Ook dit is een transit visum en dit keer voor 3 dagen. Iets anders is als toerist niet mogelijk, maar we zijn super blij dat we onze reis voort kunnen zetten en dat ook Suus mee kan en er niet achteraan hoeft te vliegen. Nu alleen nog een Abaya halen (voor Suus verplicht in Saoedi) en dan zijn we op weg naar Port Sudan waar we de ferry zullen regelen.

 

Na ruim vier weken afscheid van Ethiopië

27

Na de indrukwekkende landschappen van de Danakil Depression zijn we verder afgezakt naar Lalibella. Een heilige stad met bijzondere rotskerken. De tocht ernaar toe was een ware uitdaging. We dachten een pad gevonden te hebben die korter was, het bleek een weg door de bergen die nauwelijks nog gebruikt werd. De gravel en modder maakte het een glibberige tocht toen we ook nog in een fixe regenbui terecht kwamen. Hoewel we altijd proberen om voor het donker ergens te zijn lukte dat met deze tocht helaas niet, maar gelukkig veilig onze eindbestemming gehaald.

De kerken van Lalibella

Lalibella was in de 13e eeuw de hoofdstad van het Ethiopische rijk en na Aksum is het tot op de dag van vandaag de belangrijkste heilige plaats in het land. Er komen enorm veel pelgrims en op zondag is het dan ook vol met mensen die naar de diensten bij de kerken komen. Bijzonder om te zien en om de mensen te observeren. De vele aftandse huisjes die tegenover de kerken zijn gemaakt voor de opzichters, staan in groot contrast met de bouwwerken die ze in de 13e eeuw hebben gemaakt.

Nog een paar dagen relaxen bij Lake Tana

Na een dag in deze omgeving rond te dwalen is het voor ons alweer tijd om door te gaan. De weg naar de grens met Sudan is nog een lange tocht en de startdatum van ons Sudanese transit visum begint te tikken. We stoppen onderweg bij Lake Tana op aanraden van vele medereizigers. En inderdaad Tim en Kim Village is een heerlijke plek om nog een paar dagen te relaxen en ons mentaal voor de bereiden op de warmte die komen gaat. In de zomertijd in het midden oosten is niet echt een planning hoogstandje, maar ach we kunnen niet overal in de beste tijd van het jaar zijn😉

Een vogelparadijsje 

De camping van onze laatste dagen in Ethiopië ligt aan het meer en er zitten ongelofelijk veel vogels. Suus stuit tijdens een expeditie op een uil die voor haar neus weg vliegt en een veilige plek gevonden denkt te hebben. Helaas is het stelletje dat daar net een nestje heeft zitten het er niet mee eens en vliegen ze met zijn tweeën af en aan om de uil te belagen. Fantastisch om te zien.

Op weg naar de grens 

De weg naar de grens is weer perfect asfalt. Ook in Ethiopië zien we de chinezen overal wegen bouwen. Soms gaat de nieuwe weg dwars door een dorpje en dan zie je huizen die voor de helft afgebroken zijn, maar waarvan het achterste deel nog steeds bewoond is! We zien onderweg ook veel ongelukken. Vooral vrachtauto’s die een bocht niet goed hebben ingeschat of tijdens een regenbui de controle zijn kwijtgeraakt. Veel van deze ongelukken gebeuren s ’nachts voor ons dus de belangrijkste reden om dan niet meer op de weg te zitten.

We hebben heel erg genoten van Ethiopië, wat heeft dit land ons verrast! Toch hebben we ook super veel zin in Sudan. Benieuwd hoe anders deze wereld gaat zijn en uiteraard heel benieuwd of we onze weg kunnen vervolgen zoals we die voor ogen hebben. Met de boot naar Saoedi om via het midden oosten terug te rijden.

 

Klimmen in 48 graden naar een actief lavameer

Dallol

De Danakil Depression. Waarschijnlijk het meest bijzondere wat we tijdens onze reis hebben gezien. Het is een gebied in het noord oosten van Ethiopië tegen de grens van Eritrea in de Afar regio. Het is de warmste plek op aarde (gemiddelde jaar temperatuur) en heeft een actieve vulkaan Erta Ale met een lavameer dat je kunt bezoeken. Het gebied Dallol ligt 100 meter beneden zee niveau en heeft actieve sulfur meren waardoor er een bizar gebied aan kleuren ontstaat. Scherpe lavastenen en zoutmeren waar je over heen moer rijden zijn niet de beste combi voor de auto dus besluiten we die te laten staan en met een trip mee te gaan.

Klimmen in 48 graden, slapen op de grond. Wat een natuur wonder!
We starten onze trip bij de vulkaan Erta Ale, een dag rijden door het lava landschap, waarbij we over de laatste 20 kilometer ruim 2 uur doen door de grote lava stenen. Bij het militaire camp (het ligt dicht bij Eritrea) wachten we tot het donker wordt voordat we starten met de tocht van 3 uur lopen naar de rand van de vulkaan. Ondanks dat het klimmen mee valt is het een pittige tocht. De warmte (nog steeds 40 graden) zorgt ervoor dat we 4 liter water per persoon drinken. De ORS die we voor de zekerheid hebben genomen doet zijn werk, want we komen bek af, maar nog redelijk levend aan. De laatste 20 minuten lopen we over nieuwe lava richting de rim. In 2011 is hij voor de laatste keer echt uitgebarsten waarbij de lava tot de klif is gekomen. Twee weken geleden is de lava nog over de rand gelopen, dus het bij de rim van de vulkaan moeten we heel voorzichtig lopen over de verse lava om te kijken waar je wel en niet kunt staan. Soms kraakt de lava en voel je meteen de warmte door de spleten naar boven komen. Bizar!

(Hier een kort filmpje dat we op de rand hebben gemaakt)

We staan op een paar meter van de rand tegen de wind in, zodat we geen last hebben van de giftige stoffen en de hitte van de lava in het meer. Wow wat een magisch gezicht! De vulkaan is super actief en we zien grote explosief van rode lava omhoog schieten, bubbels die weer oplossen. Het is heel indrukwekkend om dit van zo dichtbij te mogen ervaren. Die avond slapen we boven aan de klif (vlakbij, maar op een veilige afstand van de rand) op matjes op de grond. Op de achtergrond horen we de explosies van de vulkaan, maar we zijn zo moe van de klim, de warmte en de indrukken dat we binnen 5 minuten in slaap vallen.

Wakker worden met een enorme explosie
De volgende ochtend worden we gewekt door een enorme explosie, waarop de lucht boven de vulkaan helemaal rood oplicht. De wake up call van de vulkaan? We wachten even tot het rustig is en gaan dan nog 1x naar de rand om het magische spektakel te zien. Daarna bezoeken we nog een ander gebied vlakbij wat tot 4 dagen voor ons bezoek in al die jaren allen nog maar heeft gerookt, maar waar nu ook rode lava te zien is. We realiseren ons dat het hele gebied bizar actief is en we vragen ons sterk af of het inderdaad pas in 2025 zal zijn dat deze vulkaan (zoals voorspelt) weer uit zal barsten.

Zoutwinning door de Afar
Na de vulkaan rijden we in 1,5 dag verder de Danakil Depresion in. Het gebied is vol met zoutvlaktes van de Awach rivier die, doordat er nooit regen valt, zijn weg naar de Indisch oceaan niet haalt. Onderweg zien we de lokale Afar zout winnen. Ongelofelijk hoe sterk deze mensen zijn. Ze zitten de hele dag in de volle zon (het is er als wij er zijn om 8 uur s’ochtends al 48 graden) zout uit te hakken om er vervolgens blokken van te maken. Deze blokken verkopen ze voor 4 birr (16 cent) aan de mannen met kamelen die het vervolgens door de Danakil naar de bewoonde wereld brengen om het daar voor 26 birr (1 euro) te verkopen. Elke dag hetzelfde. Elke dag zie je dus ook rijen lang aan kamelen volgepakt met zoutblokken het gebied verlaten.

Onderweg passeren we de vele hutjes gemaakt van wat stokken, plastic en stenen. Er is geen water, geen landbouw, geen openbaar vervoer, alleen zout. De mensen van de Afar hebben waarschijnlijk wel de zwaarste leefomstandigheden die we tot nu toe hebben gezien. Als er ergens voedsel of hulp met water naar toe gestuurd zou moeten worden is het toch wel in dit gebied, maar helaas zien we hier geen ngo’s.

Buitenaarts landschap
Onderweg naar Dallol verandert het landschap van zoutvlaktes, naar zoutkristallen, naar zand. Bij Dallol, gelegen op 125 meter benden zee niveau, is het om 8 uur s’ochtend bijna 50 graden! De militaire die met ons meerijden (we zitten 16 kilometer van de grens met Eritrea) worden eerst naar voren gestuurd om het gebied te checken en vervolgens mogen we er ook heen. Dallol is een vulkanische gebied waar sulpher en ijzer oxideren en zorgen voor een buitenaards landschap. Het gebied is constant in beweging en verandert dus ook steeds. We hebben nog nooit zoiets gezien en het is overweldigend zo bijzonder. 1 van de militaire is er zelf ook voor het eerst en is dan ook helemaal in zijn nopjes als ik een foto voor hem maak met zijn telefoon.

Voor ons was deze trip weer een hoogtepunt van de reis. De warmte was heftig, maar we hebben mooi kunnen ervaren hoe het straks in het midden oosten gaat zijn;-). Voldaan keren we terug naar Mekele. Wat een bijzonder landschap heeft dit land! We kunnen iedereen een reis naar Ethiopië aanraden, de diversiteit is echt enorm. Er is zoveel te zien en zoveel te ervaren. Het is dat ons visum voor Sudan begint te tikken, maar anders hadden we nog veel langer in dit land kunnen verblijven.